Witajcie, Świergotniki!
Pierwszy września od dawna zajmuje szczególne miejsce w kalendarzu fanów Harry'ego Pottera. To właśnie tego dnia uczniowie Hogwartu pakują kufry, pojawiają się na peronie 9¾ i wyruszają pociągiem na kolejny rok nauki w Szkole Magii i Czarodziejstwa. Z czasem fikcyjna data rozpoczęcia roku szkolnego przeniosła się jednak również do naszego świata i wyrosło z niej jedno z największych corocznych świąt całego fandomu, czyli Powrót do Hogwartu.
W 2026 roku powodów do świętowania było szczególnie dużo. Mija 25 lat od kinowej premiery Harry'ego Pottera i Kamienia Filozoficznego, a jednocześnie świat czarodziejów znajduje się u progu zupełnie nowego rozdziału. Nic więc dziwnego, że tegoroczny Powrót do Hogwartu nie ograniczył się do jednego dnia ani jednego miejsca. Wydarzenia zaczęły się jeszcze pod koniec sierpnia i rozlały po kolejnych miastach i krajach, a każde z nich na swój sposób próbowało odpowiedzieć na to samo pytanie: jak sprawić, żeby przez kilka godzin fani naprawdę poczuli, że wracają do świata Harry'ego Pottera?
I odpowiedzi były zaskakująco różne. W jednym miejscu można było stanąć pośród ogrodów królewskiego pałacu z różdżką w dłoni i pod okiem człowieka odpowiedzialnego za filmowe pojedynki uczyć się właściwych ruchów. Gdzie indziej czekała możliwość dosiadania Nimbusa 2000, grania w quidditcha czy dokładania własnego fragmentu do ogromnej konstrukcji LEGO. W Australii powrócił jeden z najbardziej charakterystycznych motywów pierwszej historii, czyli list z Hogwartu, który tym razem można było samemu napisać, zapieczętować i wysłać. Niemcy z kolei przeniosły czarodziejskie świętowanie do wnętrza zabytkowego basenu, zamieniając niezwykłą przestrzeń w miejsce spotkania czterech domów.
Były samochody, karety, miotły i magiczne stworzenia. Były wspólnie budowane mozaiki, wystawy ilustracji, audiobooki, gry, kolekcjonerskie pamiątki i dziesiątki miejsc przygotowanych specjalnie do zdjęć. Niektóre atrakcje można było tylko obejrzeć, innych dotknąć, na kolejnych usiąść albo samemu stać się ich częścią. A czasami najciekawsze rzeczy wcale nie pojawiały się w oficjalnych programach i dopiero zdjęcia oraz nagrania uczestników pozwalają dziś zobaczyć, jak te wydarzenia naprawdę wyglądały.
Dlatego tym razem nie chcę ograniczać się do wypisania programu tegorocznego Powrotu do Hogwartu. Spróbujemy po tych wydarzeniach naprawdę pospacerować. Zajrzymy do ich poszczególnych stref, przyjrzymy się scenografii i instalacjom, sprawdzimy, co można było zrobić, zobaczyć i dostać, a tam, gdzie zachowała się odpowiednia dokumentacja, spróbujemy nawet odtworzyć przebieg poszczególnych atrakcji.
Nasza podróż zaprowadzi nas przede wszystkim do Francji, Hiszpanii, Australii i Niemiec - czterech miejsc, które przygotowały jedne z najbardziej rozbudowanych obchodów tegorocznego Powrotu do Hogwartu. Po drodze zahaczymy również o kilka innych zakątków świata, bo koniec sierpnia i początek września 2026 roku przyniosły znacznie więcej potterowych wydarzeń, niż mogłoby się początkowo wydawać.
Jednego miejsca zabraknie jednak celowo, a mianowicie Londynu. Tegoroczny londyński Powrót do Hogwartu był na tyle duży, że zdecydowanie zasługuje na własną opowieść. Do niego jeszcze wrócimy.
A na razie pakujcie kufry. Pierwszy przystanek: Francja. I od razu zaczynamy z rozmachem, bo jedziemy do Wersalu.
Pierwszy września od dawna zajmuje szczególne miejsce w kalendarzu fanów Harry'ego Pottera. To właśnie tego dnia uczniowie Hogwartu pakują kufry, pojawiają się na peronie 9¾ i wyruszają pociągiem na kolejny rok nauki w Szkole Magii i Czarodziejstwa. Z czasem fikcyjna data rozpoczęcia roku szkolnego przeniosła się jednak również do naszego świata i wyrosło z niej jedno z największych corocznych świąt całego fandomu, czyli Powrót do Hogwartu.
W 2026 roku powodów do świętowania było szczególnie dużo. Mija 25 lat od kinowej premiery Harry'ego Pottera i Kamienia Filozoficznego, a jednocześnie świat czarodziejów znajduje się u progu zupełnie nowego rozdziału. Nic więc dziwnego, że tegoroczny Powrót do Hogwartu nie ograniczył się do jednego dnia ani jednego miejsca. Wydarzenia zaczęły się jeszcze pod koniec sierpnia i rozlały po kolejnych miastach i krajach, a każde z nich na swój sposób próbowało odpowiedzieć na to samo pytanie: jak sprawić, żeby przez kilka godzin fani naprawdę poczuli, że wracają do świata Harry'ego Pottera?
I odpowiedzi były zaskakująco różne. W jednym miejscu można było stanąć pośród ogrodów królewskiego pałacu z różdżką w dłoni i pod okiem człowieka odpowiedzialnego za filmowe pojedynki uczyć się właściwych ruchów. Gdzie indziej czekała możliwość dosiadania Nimbusa 2000, grania w quidditcha czy dokładania własnego fragmentu do ogromnej konstrukcji LEGO. W Australii powrócił jeden z najbardziej charakterystycznych motywów pierwszej historii, czyli list z Hogwartu, który tym razem można było samemu napisać, zapieczętować i wysłać. Niemcy z kolei przeniosły czarodziejskie świętowanie do wnętrza zabytkowego basenu, zamieniając niezwykłą przestrzeń w miejsce spotkania czterech domów.
Były samochody, karety, miotły i magiczne stworzenia. Były wspólnie budowane mozaiki, wystawy ilustracji, audiobooki, gry, kolekcjonerskie pamiątki i dziesiątki miejsc przygotowanych specjalnie do zdjęć. Niektóre atrakcje można było tylko obejrzeć, innych dotknąć, na kolejnych usiąść albo samemu stać się ich częścią. A czasami najciekawsze rzeczy wcale nie pojawiały się w oficjalnych programach i dopiero zdjęcia oraz nagrania uczestników pozwalają dziś zobaczyć, jak te wydarzenia naprawdę wyglądały.
Dlatego tym razem nie chcę ograniczać się do wypisania programu tegorocznego Powrotu do Hogwartu. Spróbujemy po tych wydarzeniach naprawdę pospacerować. Zajrzymy do ich poszczególnych stref, przyjrzymy się scenografii i instalacjom, sprawdzimy, co można było zrobić, zobaczyć i dostać, a tam, gdzie zachowała się odpowiednia dokumentacja, spróbujemy nawet odtworzyć przebieg poszczególnych atrakcji.
Nasza podróż zaprowadzi nas przede wszystkim do Francji, Hiszpanii, Australii i Niemiec - czterech miejsc, które przygotowały jedne z najbardziej rozbudowanych obchodów tegorocznego Powrotu do Hogwartu. Po drodze zahaczymy również o kilka innych zakątków świata, bo koniec sierpnia i początek września 2026 roku przyniosły znacznie więcej potterowych wydarzeń, niż mogłoby się początkowo wydawać.
Jednego miejsca zabraknie jednak celowo, a mianowicie Londynu. Tegoroczny londyński Powrót do Hogwartu był na tyle duży, że zdecydowanie zasługuje na własną opowieść. Do niego jeszcze wrócimy.
A na razie pakujcie kufry. Pierwszy przystanek: Francja. I od razu zaczynamy z rozmachem, bo jedziemy do Wersalu.
***
Francuski Powrót do Hogwartu w 2026 roku trudno porównać z wcześniejszymi edycjami. Z okazji 25-lecia premiery kinowej Harry'ego Pottera i Kamienia Filozoficznego Warner Bros. Discovery France przeniosło wydarzenie do jednego z najbardziej niezwykłych miejsc, jakie dotychczas gościły fanów świata czarodziejów – ogrodów pałacu w Wersalu.
I nie chodziło wyłącznie o kilka godzin atrakcji zakończonych tradycyjnym odliczaniem. 29 sierpnia przygotowano właściwie dwa oddzielne wydarzenia. Za dnia odbywał się bezpłatny Powrót do Hogwartu w ogrodzie Oranżerii, wypełniony spotkaniami, instalacjami, zabawami i miejscami do fotografowania. Po jego zakończeniu potterowe świętowanie przenosiło się do głównych ogrodów Wersalu, gdzie specjalną odsłonę otrzymały słynne Grandes Eaux Nocturnes. Wszystko kończyło się dopiero o 23:15 pokazem dronów i fajerwerków.
Dzienną część wydarzenia podzielono na trzy sesje: 9:00-12:00, 13:00-16:00 oraz 17:00-20:00. Organizatorzy zalecali przybycie około 15 minut przed godziną widniejącą na bilecie. Wejściówki były imienne, nie można było ich odstępować, a każda uprawniała do jednorazowego wejścia. Po opuszczeniu terenu powrót nie był już możliwy. Był jeszcze jeden szczegół, który miał znaczenie dla osób chcących zobaczyć absolutnie wszystko: atrakcje zamykano pół godziny przed końcem każdej sesji. W praktyce na korzystanie ze stref pozostawało więc około dwóch i pół godziny.
Dzienny bilet dotyczył wyłącznie Powrotu do Hogwartu w ogrodach Oranżerii. Nie dawał dostępu do pałacu ani pozostałych ogrodów Wersalu, a tym bardziej do odbywającego się wieczorem Grandes Eaux Nocturnes. Do wydarzenia prowadziło osobne wejście przy Grille des Premières Cent Marches, 3 route de Saint-Cyr. Przed przyjazdem uczestnicy otrzymali nawet specjalną checklistę. Przypominano w niej o pobranym bilecie, naładowanym telefonie, powerbanku, wodzie, czymś do jedzenia, lekach, wygodnych butach, przygotowaniu się na pogodę, własnej różdżce oraz... przedmiocie, który można byłoby później oddać do podpisu.
Nie obowiązywał żaden dress code. Stroje i akcesoria z Harry'ego Pottera były mile widziane, a organizatorzy zachęcali do reprezentowania Gryffindoru, Ravenclawu, Hufflepuffu lub Slytherinu, ale równie dobrze można było pojawić się w zwykłym ubraniu. Dozwolone były także prywatne aparaty fotograficzne i niewielkie przenośne wentylatory. Zabroniono natomiast między innymi dużych toreb, szklanych butelek, puszek, alkoholu, dronów oraz profesjonalnego sprzętu fotograficznego i filmowego, w tym statywów i wysięgników. Własna różdżka również nie była obowiązkowa. Organizatorzy zachęcali do jej przyniesienia, ponieważ przydawała się podczas najważniejszej atrakcji dnia, ale osoba, która jej nie miała, mogła wykonywać te same ruchy samą ręką.
Dzienny bilet dotyczył wyłącznie Powrotu do Hogwartu w ogrodach Oranżerii. Nie dawał dostępu do pałacu ani pozostałych ogrodów Wersalu, a tym bardziej do odbywającego się wieczorem Grandes Eaux Nocturnes. Do wydarzenia prowadziło osobne wejście przy Grille des Premières Cent Marches, 3 route de Saint-Cyr. Przed przyjazdem uczestnicy otrzymali nawet specjalną checklistę. Przypominano w niej o pobranym bilecie, naładowanym telefonie, powerbanku, wodzie, czymś do jedzenia, lekach, wygodnych butach, przygotowaniu się na pogodę, własnej różdżce oraz... przedmiocie, który można byłoby później oddać do podpisu.
Nie obowiązywał żaden dress code. Stroje i akcesoria z Harry'ego Pottera były mile widziane, a organizatorzy zachęcali do reprezentowania Gryffindoru, Ravenclawu, Hufflepuffu lub Slytherinu, ale równie dobrze można było pojawić się w zwykłym ubraniu. Dozwolone były także prywatne aparaty fotograficzne i niewielkie przenośne wentylatory. Zabroniono natomiast między innymi dużych toreb, szklanych butelek, puszek, alkoholu, dronów oraz profesjonalnego sprzętu fotograficznego i filmowego, w tym statywów i wysięgników. Własna różdżka również nie była obowiązkowa. Organizatorzy zachęcali do jej przyniesienia, ponieważ przydawała się podczas najważniejszej atrakcji dnia, ale osoba, która jej nie miała, mogła wykonywać te same ruchy samą ręką.
Nie próbowano obudować Wersalu dekoracjami udającymi Hogwart. Wykorzystano to, co dawało samo miejsce: ogromną przestrzeń ogrodów Oranżerii, geometryczne alejki, żywopłoty, kamienną architekturę i charakterystyczne drzewa w donicach. Dopiero pomiędzy nimi rozmieszczono poszczególne strefy świata czarodziejów.
Główną aleję zdobiły wysokie bannery czterech domów Hogwartu, wykorzystujące dobrze znaną filmową identyfikację. To istotne zwłaszcza w kontekście pojawienia się na wydarzeniu materiałów związanych z serialem HBO. Same bannery nie były nowymi serialowymi projektami herbów, lecz nadal elementem filmowej oprawy Harry'ego Pottera.
Jednym z centralnych punktów całej przestrzeni była duża scena z ogromnym ekranem. Widniały na niej oznaczenia Retour à Poudlard oraz jubileuszu Harry Potter - 25 ans de magie. Ekran nie służył wyłącznie do wyświetlania plansz wydarzenia. Z zachowanych nagrań wiemy, że w ciągu dnia pokazywano na nim również fragmenty Harry'ego Pottera i Kamienia Filozoficznego, pierwszą zapowiedź serialu oraz służyła jako telebim podczas głównych atrakcji z udziałem gości.
Obok większych atrakcji znajdowały się też przygotowane specjalnie miejsca do robienia zdjęć. Jedno z nich tworzyła duża ścianka utrzymana w identyfikacji wydarzenia, przed którą ustawiono dwie gigantyczne pionowe różdżki na postumentach. Można było stanąć pomiędzy nimi, pozować z własną różdżką albo urządzić sobie fotograficzny pojedynek. I to był dopiero początek.
Jednym z najbardziej charakterystycznych obiektów w ogrodach Oranżerii był błękitny Ford Anglia przywieziony przez Musée Cinéma et Miniature z Lyonu. W oficjalnym programie użyto bardzo precyzyjnego określenia: La Ford Anglia, inspirée de celle des Weasley (Ford Anglia inspirowany samochodem Weasleyów). Nie przedstawiano go więc jako oryginalnego egzemplarza wykorzystanego na planie filmów i właśnie tego określenia warto się trzymać. Samochód ustawiono jednak pośród wersalskiej zieleni w taki sposób, że naturalnie stał się jednym z głównych fotospotów.
Jeszcze ciekawszym przykładem tego, jak wiele umykało oficjalnemu programowi, był duży czarny hipogryf. Jego figura znajdowała się na terenie wydarzenia i również służyła jako miejsce do fotografowania, mimo że w opublikowanej przez organizatorów liście głównych atrakcji hipogryf w ogóle się nie pojawiał. Wiemy o nim właśnie dzięki dokumentacji fotograficznej i nagraniom uczestników.
Osobną przestrzeń otrzymało Dziedzictwo Hogwartu. Tutaj główną rolę odgrywała kareta znana z gry, ustawiona jako duży element scenograficzny i kolejny fotospot. W przeciwieństwie do niewielkich plansz reklamowych nie był to więc tylko znak informujący o obecności marki, a sama kareta była częścią doświadczenia przygotowanego dla odwiedzających.
W jednej z alejek ogrodu ustawiono ogromny przestrzenny monogram "HP", wykorzystujący charakterystyczny znak Harry'ego Pottera z błyskawicą przecinającą litery. Mnie osobiście skojarzył się z gadżetami przedfilmowymi. W przeciwieństwie do pozostałych tego typu punktów instalacja nie odtwarzała konkretnego elementu świata przedstawionego. Była raczej jubileuszowym punktem fotograficznym związanym z samą marką Harry Potter, wkomponowanym bezpośrednio w ogród.
Szczególnie interesującym punktem tegorocznego wydarzenia była przestrzeń przygotowana przez HBO Max, ponieważ po raz pierwszy podczas francuskiego Powrotu do Hogwartu tak wyraźnie zaznaczono obecność nowego serialu Harry Potter.
Nie była to jednak rozbudowana rekonstrukcja serialowej scenografii ani wystawa rekwizytów. Jej głównym elementem był przygotowany specjalnie photocall, czyli przestrzeń przeznaczona przede wszystkim do wykonywania pamiątkowych zdjęć. I właśnie tak najlepiej ją opisywać, bez sugerowania, że znajdujące się tam elementy pochodziły z planu serialu.
Znaczenie tej strefy wynikało przede wszystkim z jej kontekstu. Większość atrakcji rozsianych po Oranżerii odwoływała się do świata Harry'ego Pottera, który fani znali już od lat: Ford Anglia przywoływał filmy, strefa Gallimarda książki i ich ilustracje, kareta reprezentowała Dziedzictwa Hogwartu, a bannery domów wykorzystywały nadal klasyczną filmową identyfikację. Tymczasem photocall HBO Max kierował uwagę ku dopiero nadchodzącej ekranizacji telewizyjnej.
Nie była to jednak rozbudowana rekonstrukcja serialowej scenografii ani wystawa rekwizytów. Jej głównym elementem był przygotowany specjalnie photocall, czyli przestrzeń przeznaczona przede wszystkim do wykonywania pamiątkowych zdjęć. I właśnie tak najlepiej ją opisywać, bez sugerowania, że znajdujące się tam elementy pochodziły z planu serialu.
Znaczenie tej strefy wynikało przede wszystkim z jej kontekstu. Większość atrakcji rozsianych po Oranżerii odwoływała się do świata Harry'ego Pottera, który fani znali już od lat: Ford Anglia przywoływał filmy, strefa Gallimarda książki i ich ilustracje, kareta reprezentowała Dziedzictwa Hogwartu, a bannery domów wykorzystywały nadal klasyczną filmową identyfikację. Tymczasem photocall HBO Max kierował uwagę ku dopiero nadchodzącej ekranizacji telewizyjnej.
Strefa LEGO Harry Potter była natomiast jedną z tych atrakcji, których sens najlepiej widać dopiero na nagraniach i zdjęciach uczestników. Przed fanami nie stała gotowa konstrukcja do obejrzenia. Na początku mieli przed sobą ogromną pionową planszę podzieloną na regularną siatkę pól, która miała stopniowo zapełniać się w ciągu dnia. Towarzyszący jej napis zachęcał: Weź udział we wspólnym tworzeniu fresku poświęconego sadze. Jaki obraz pojawi się pod koniec dnia? Cała zabawa została więc pomyślana tak, aby pojedynczy uczestnik nie wiedział od razu, jak wygląda pełna kompozycja.
Przy stanowisku znajdowały się pojemniki z niewielkimi czarnymi kwadratowymi płytkami LEGO oraz posegregowanymi kolorowymi elementami. Uczestnik brał jedną płytkę i otrzymywał instrukcję odpowiadającą konkretnemu fragmentowi większego obrazu. Każdy pojedynczy moduł miał więc powierzchnię 8x8 wypustek, czyli 64 elementy, które należało zapełnić według przygotowanego wzoru. Instrukcja wskazywała dokładne rozmieszczenie poszczególnych kolorów. Na zdjęciach widać między innymi elementy w odcieniach błękitu, turkusu, granatu i fioletu.
Uczestnicy siadali lub stawali przy stanowisku i samodzielnie układali swój maleńki fragment, nie tworząc rozpoznawalnej sceny, lecz coś przypominającego kolorowy piksel większego obrazu. Dopiero po ukończeniu modułu można było zobaczyć, jak niewielką częścią całego projektu była wykonana przed chwilą płytka. Gotowe kwadraty trafiały następnie na wielką pionową konstrukcję podzieloną na odpowiadające im miejsca. Kolejne moduły dokładano jeden obok drugiego, a wraz z każdą grupą uczestników na ścianie pojawiało się coraz więcej kolorowych punktów.
Projekt przewidywał 910 ponumerowanych modułów. Przy 64 miejscach na pojedynczym module oznacza to projekt obejmujący potencjalnie 58 240 punktów ułożenia klocków. Z dostępnych materiałów wiemy, że projekt został ukończony i przedstawiał plakat kinowy promujący film Harry Potter i Kamień Filozoficzny.
Projekt przewidywał 910 ponumerowanych modułów. Przy 64 miejscach na pojedynczym module oznacza to projekt obejmujący potencjalnie 58 240 punktów ułożenia klocków. Z dostępnych materiałów wiemy, że projekt został ukończony i przedstawiał plakat kinowy promujący film Harry Potter i Kamień Filozoficzny.
Równie łatwo byłoby zbyt mocno uprościć obecność Gallimard Jeunesse, czyli francuskiego wydawcę serii o Harrym Potterze. Nie chodziło wyłącznie o stolik z książkami. Wśród drzew i alejek ogrodów Oranżerii ustawiono duże, wolnostojące plansze przypominające otwarte karty wystawowe. Każda prezentowała wielkoformatową ilustrację z serii, a poniżej znajdował się fragment tekstu oraz niewielka reprodukcja okładki pozwalająca powiązać obraz z odpowiednim tomem. Była to oczywiście promocja wydania ilustrowanego. Tomy od pierwszego do piątego ilustrował Jim Kay, natomiast autorem ilustracji do tomu szóstego jest Levi Pinfold.
Bardzo dobrze udokumentowana jest również strefa Lunii, czyli francuskiego wydawcy wersji audio.
Przestrzeń otrzymała fioletową ściankę z napisem Les répliques cultes Harry Potter, czyli Kultowe kwestie z Harry'ego Pottera. Pojawiały się na niej ilustracje bohaterów, między innymi Harry'ego, Rona, Dumbledore'a i Zgredka, a jednym z najbardziej charakterystycznych elementów była ogromna wizualizacja urządzenia FLAM.
Przed ścianką przygotowano niewielki podest, a dla uczestników ustawiono okrągłe plecione siedziska. Nie była to więc wyłącznie ekspozycja urządzenia. Przestrzeń została urządzona tak, aby grupa mogła zatrzymać się tam na dłużej i wspólnie uczestniczyć w zabawie. Wykorzystywano nagrania z dwóch pierwszych francuskich audiobooków Harry'ego Pottera. Zadaniem uczestników było rozpoznawanie i dokańczanie najbardziej charakterystycznych kwestii. Dla przypadkowego uczestnika była to zgadywanka. Dla ludzi, którzy znają Pottera od ćwierć wieku, prawdopodobnie sprawdzian, jak bardzo seria zdążyła już skolonizować pamięć.
Przed ścianką przygotowano niewielki podest, a dla uczestników ustawiono okrągłe plecione siedziska. Nie była to więc wyłącznie ekspozycja urządzenia. Przestrzeń została urządzona tak, aby grupa mogła zatrzymać się tam na dłużej i wspólnie uczestniczyć w zabawie. Wykorzystywano nagrania z dwóch pierwszych francuskich audiobooków Harry'ego Pottera. Zadaniem uczestników było rozpoznawanie i dokańczanie najbardziej charakterystycznych kwestii. Dla przypadkowego uczestnika była to zgadywanka. Dla ludzi, którzy znają Pottera od ćwierć wieku, prawdopodobnie sprawdzian, jak bardzo seria zdążyła już skolonizować pamięć.
Obok doświadczeń, zdjęć i wspólnej zabawy znalazło się również coś bardziej kolekcjonerskiego. Strefę Panini oznaczała duża plansza poświęcona Harry Potter ALWAYS Trading Cards. Pokazywano na niej saszetki, boxy oraz przykładowe karty z kolekcji, dzięki czemu uczestnik od razu widział, czego dotyczy stanowisko. Uczestnicy mogli otrzymać ekskluzywną kartę Limited Edition oraz saszetkę zawierającą sześć kart z kolekcji Harry Potter ALWAYS. W przeciwieństwie do zdjęcia z instalacją czy dołożenia fragmentu do wspólnej mozaiki była to więc rzecz, którą można było rzeczywiście schować do torby i zabrać z Wersalu.
Jeszcze inną pamiątkę można było przygotować sobie przed wizytą. Na oficjalnej checkliście znalazło się przecież bardzo konkretne przypomnienie: coś do podpisania. Do Wersalu zaproszono sześcioro aktorów francuskiego dubbingu filmów o Harrym Potterze: Juliena Alloufa, czyli głos Cedrika Diggory'ego, Gabriela Le Doze'a, który dubbingował Syriusza Blacka, Guillaume'a Lebona, głos Remusa Lupina, Dova Milsztajna, czyli Draco Malfoya, Émilie Rault, francuski głos Luny Lovegood, oraz Marie Zidi, która użyczyła głosu Bellatrix Lestrange. W ciągu dnia odbywały się z nimi spotkania i sesje autografowe.
Najważniejszym wspólnym punktem każdej sesji pozostawała jednak Grand Cours de Sorts, wielka lekcja zaklęć prowadzona przez Paula Harrisa. Harris nie pojawił się tam wyłącznie jako gość związany z produkcją filmów. To choreograf, który pracował nad sposobem prowadzenia filmowych pojedynków na różdżki i opracował system ruchów pozwalający aktorom traktować różdżkę jak rzeczywiste narzędzie walki.
Każda z trzech lekcji rozpoczynała się 45 minut po otwarciu danej sesji, czyli o 9:45, 13:45 oraz 17:45. Organizatorzy radzili pojawić się w miejscu zajęć kwadrans wcześniej. Harris stawał przed ogromną grupą uczestników i kolejno demonstrował ruchy, które następnie wspólnie powtarzano. Osoby z własnymi różdżkami wykonywały pełne gesty razem z nim, natomiast pozostali mogli ćwiczyć samym ramieniem. Właśnie tutaj setki zabranych z domów różdżek nagle przestawały być wyłącznie elementem stroju. W jednej chwili podnosiły się razem, a cała przestrzeń zamieniała się w ogromną plenerową salę ćwiczeń. I to właśnie tę atrakcję przedstawiano jako największą zbiorową lekcję zaklęć zorganizowaną dotąd we Francji.
Po jej zakończeniu tłum ponownie rozpływał się po ogrodach Oranżerii. Jedni wracali do budowania LEGO, inni szli po autograf, jeszcze inni ustawiali się przy Fordzie, karecie, hipogryfie albo wielkich różdżkach. Można było usiąść w strefie Lunii, przejść pomiędzy ilustracjami Gallimarda, zajrzeć do Panini albo po prostu przejść się główną aleją pomiędzy domowymi bannerami. I dopiero o 20:00 ostatnia dzienna grupa musiała opuścić Oranżerię. Tyle że Powrót do Hogwartu wcale się wtedy nie kończył.
Każda z trzech lekcji rozpoczynała się 45 minut po otwarciu danej sesji, czyli o 9:45, 13:45 oraz 17:45. Organizatorzy radzili pojawić się w miejscu zajęć kwadrans wcześniej. Harris stawał przed ogromną grupą uczestników i kolejno demonstrował ruchy, które następnie wspólnie powtarzano. Osoby z własnymi różdżkami wykonywały pełne gesty razem z nim, natomiast pozostali mogli ćwiczyć samym ramieniem. Właśnie tutaj setki zabranych z domów różdżek nagle przestawały być wyłącznie elementem stroju. W jednej chwili podnosiły się razem, a cała przestrzeń zamieniała się w ogromną plenerową salę ćwiczeń. I to właśnie tę atrakcję przedstawiano jako największą zbiorową lekcję zaklęć zorganizowaną dotąd we Francji.
Po jej zakończeniu tłum ponownie rozpływał się po ogrodach Oranżerii. Jedni wracali do budowania LEGO, inni szli po autograf, jeszcze inni ustawiali się przy Fordzie, karecie, hipogryfie albo wielkich różdżkach. Można było usiąść w strefie Lunii, przejść pomiędzy ilustracjami Gallimarda, zajrzeć do Panini albo po prostu przejść się główną aleją pomiędzy domowymi bannerami. I dopiero o 20:00 ostatnia dzienna grupa musiała opuścić Oranżerię. Tyle że Powrót do Hogwartu wcale się wtedy nie kończył.
Wieczorne wydarzenie było całkowicie oddzielne i wymagało osobnego biletu. Wejściówka na dzienny Powrót do Hogwartu nie dawała dostępu do nocnych ogrodów. Kontrola biletów rozpoczynała się już o 19:45, a od 20:30 otwierano boskiety. Tym razem uczestnicy wchodzili do zupełnie innej części Wersalu. Zamiast stanowisk partnerów, autografów i wspólnego budowania otrzymywali nocną trasę prowadzącą przez ogrody. Na miejscu dostępne były bary i punkty gastronomiczne, toalety, miejsca z wodą oraz punkty pierwszej pomocy. Organizatorzy otworzyli trzy wejścia: Grille des Princes jako wejście główne, Grille de Neptune dla posiadaczy biletów Royaux i Prestiges oraz Grille du Dragon, polecane osobom przychodzącym od stacji Versailles Rive Droite. Od 20:30 do 22:45 otwarte pozostawały boskiety, którym nadano muzyczną i świetlną oprawę. Wszystkie fontanny i baseny działały od 20:30 do 22:40. Bassin du Miroir uruchamiano co dziesięć minut, natomiast Bassin de Neptune co piętnaście. I dopiero po zmroku naprawdę zaczynało być widać, na czym polegała potterowa wersja słynnych Grandes Eaux Nocturnes.
Ogrody zamieniono w rozległą trasę prowadzącą przez kolejne boskiety, fontanny i alejki, którym nadano motywy związane ze światem Harry'ego Pottera. W jednych miejscach pojawiły się specjalnie przygotowane instalacje, w innych wykorzystano istniejącą architekturę i wodotryski Wersalu, zmieniając ich charakter za pomocą muzyki, kolorowego światła i efektów specjalnych. W poruszaniu się po ogromnym terenie pomagała aplikacja Versailles Spectacles, w której udostępniono geolokalizowaną mapę. Trasę podzielono na część północną i południową, dzięki czemu można było zaplanować własną kolejność zwiedzania i na bieżąco sprawdzać swoje położenie. Relację zaczniemy od północnej części ogrodów.
I chyba trudno byłoby wymyślić bardziej odpowiedni początek. W Bosquet du Hibou (Gaju Sowy) przygotowano jedną z najbardziej rozbudowanych instalacji całego wieczoru. Jej centralnym elementem była duża figura Hedwigi z szeroko rozpostartymi skrzydłami, ustawiona na białym postumencie przypominającym wielką paczkę lub skrzynię. Dopiero po spojrzeniu ponad nią można było jednak zobaczyć cały pomysł tej przestrzeni. Pod istniejącą ogrodową konstrukcją zawieszono dziesiątki listów z Hogwartu. Część pozostawała zamknięta i opatrzona czerwonymi pieczęciami, inne były już otwarte. Rozmieszczono je na różnych wysokościach i pod różnymi kątami, dzięki czemu wyglądały niczym lawina korespondencji zatrzymana w powietrzu. Było to oczywiste nawiązanie do jednej z najbardziej pamiętnych scen Kamienia Filozoficznego i zarazem bardzo zgrabny sposób na rozpoczęcie całej nocnej wędrówki. Zanim uczestnicy mogli symbolicznie dotrzeć do Hogwartu, najpierw otrzymywali swój list.
A skoro zaproszenie już przyszło, potrzebny był jeszcze środek transportu. Kolejnym przystankiem został więc Bosquet Poudlard Express (Gaj Ekspresu do Hogwartu). Tutaj scenografia była znacznie prostsza. Przygotowano dużą ściankę fotograficzną stylizowaną na ceglaną architekturę kolejową, z tunelem, z którego frontalnie wyjeżdżał czerwony parowóz. Po bokach znalazły się jubileuszowe oznaczenia Harry Potter - 25 ans de magie oraz Retour à Poudlard. Dodano jednak prosty efekt, dzięki któremu instalacja znacznie lepiej prezentowała się na zdjęciach i nagraniach. Nad konstrukcją wypuszczano sztuczną parę, która unosiła się ponad lokomotywą i sprawiała wrażenie, jakby pociąg rzeczywiście właśnie wyjeżdżał z tunelu. Po sowie z listami pojawiał się więc drugi element dobrze znanego rytuału początku roku szkolnego: ekspres do Hogwartu był gotowy do drogi.
Następny na trasie znalazł się Bosquet Serpentard (Gaj Slytherinu). W tym przypadku organizatorzy nie budowali osobnej scenografii. Wykorzystali istniejącą wersalską fontannę, której wysoki centralny strumień został podświetlony intensywną zielenią. Ten sam kolor pojawiał się w otaczającej przestrzeni, a całość uzupełniały błyski światła. Był to jeden z bardziej oszczędnych punktów wieczoru. Nie pojawiła się tutaj rozbudowana instalacja przedstawiająca komnatę wspólną ani charakterystyczne przedmioty związane ze Slytherinem. Najważniejszymi elementami pozostawały woda, ciemność i zielone światło. Dobrze pokazywało to jednak jeden z pomysłów przewijających się przez całą noc: nie wszędzie próbowano przykrywać Wersal nową scenografią. Czasami wystarczało wykorzystać to, co już znajdowało się w ogrodach, i na kilka godzin nadać temu zupełnie inny charakter.
Spokojna zieleń Slytherinu nie trwała jednak długo. W kolejnym boskiecie zrobiło się znacznie głośniej i zdecydowanie goręcej.
Spokojna zieleń Slytherinu nie trwała jednak długo. W kolejnym boskiecie zrobiło się znacznie głośniej i zdecydowanie goręcej.
Bosquet des Sorciers Farceurs (Gaj Czarodziejskich Dowcipnisiów) nie był kolejną instalacją przeznaczoną wyłącznie do oglądania i fotografowania. Na trawniku odbywał się pokaz z udziałem artystów wykorzystujących ogień i efekty iskrowe, któremu towarzyszyła muzyka kojarzona z Fredem i George'em Weasleyami. Płomienie i snopy iskier rozświetlały ciemność, a całą przestrzeń dodatkowo pokrywały kolorowe reflektory - od różu i pomarańczu po intensywną żółć. Nawet sama nazwa miejsca dobrze wpisywała się w jego charakter. Zamiast nazwać je po prostu gajem Freda i George'a, wykorzystano motyw czarodziejskich dowcipnisiów, nawiązując bardziej do osobowości bliźniaków i ich zamiłowania do chaosu niż do konkretnych filmowych rekwizytów.
Po stosunkowo spokojnym Gaju Slytherinu uczestnicy trafiali więc w sam środek żywego widowiska. Kiedy jednak ostatnie iskry znikały w ciemności, ogień ustępował miejsca wodzie.
Po stosunkowo spokojnym Gaju Slytherinu uczestnicy trafiali więc w sam środek żywego widowiska. Kiedy jednak ostatnie iskry znikały w ciemności, ogień ustępował miejsca wodzie.
Kolejnym punktem był Bassin de la Coupe de Feu (Basen Czary Ognia). Tutaj ponownie wykorzystano istniejącą infrastrukturę Wersalu zamiast budować zupełnie nową dekorację. Kolejne dysze wyrzucały strumienie wody na różne wysokości, tworząc całe wachlarze i kurtyny, podczas gdy oświetlenie stopniowo zmieniało barwy. Czerwienie i fiolety przechodziły w błękity, turkusy i złoto, a całej choreografii towarzyszyła muzyka związana z Czarą Ognia. Nie była to zatem inscenizacja konkretnej sceny z filmu. Znacznie trafniej można określić ją jako potterową reinterpretację klasycznego wersalskiego widowiska wodnego. Sam ogród pozostawał sobą, ale przez kilka minut światło, woda i muzyka pozwalały spojrzeć na niego przez pryzmat czarodziejskiego świata.
Po zakończeniu pokazu północna trasa prowadziła dalej, w stronę miejsca, które trudno byłoby pomylić z którymkolwiek innym domem.
Przy wejściu do Bosquet Poufsouffle (Gaju Hufflepuffu) ustawiono duży proporzec z napisem POUFSOUFFLE, wizerunkiem borsuka oraz oznaczeniami Retour à Poudlard i Harry Potter - 25 ans de magie (w sumie to podejrzewam, że przy fontannie każdego z domów był przygotowany taki proporzec). Tym razem kolor domu nie był jednak wyłącznie niewielkim akcentem. Podporządkowano mu praktycznie całą przestrzeń. Gaj tworzył długą kompozycję wodną, w której kolejne fontanny ustawione były jedna za drugą. Dzięki temu wzrok prowadziła daleko w głąb ogrodu cała seria pionowych gejzerów i szerokich wachlarzy wody. Tuż nad powierzchnią basenu pojawiały się dodatkowo smugi światła, a wszystko zostało zalane intensywną żółto-złotą barwą. Światło odbijało się w wodzie i oświetlało otaczającą roślinność, dzięki czemu cały gaj wyglądał jak jedna długa, złota perspektywa. Spośród domowych przestrzeni była to jedna z tych, w których najlepiej wykorzystano naturalny układ wersalskiego ogrodu.
A chwilę później Wersal sam podsunął organizatorom możliwość stworzenia jednego z najzabawniejszych połączeń wieczoru.
W ogrodach Wersalu znajduje się Bosquet des Bains d'Apollon (Gaj Łaźni Apolla). Na potrzeby potterowego wieczoru jego nazwę żartobliwie zmieniono na Bains du préfet Apollon, łącząc istniejące Łaźnie Apolla z łazienką prefektów z Czary Ognia. I nie skończyło się wyłącznie na grze słów. Skalista grota oraz znajdujące się w niej rzeźby zostały oświetlone zmieniającymi się barwami, a całej przestrzeni towarzyszyła pieśń syren, odwołująca się do sceny, w której Harry odkrywał wskazówkę do drugiego zadania Turnieju Trójmagicznego. Nad uczestnikami unosiły się dodatkowo ogromne bańki mydlane, z których część po pęknięciu uwalniała niewielkie obłoki dymu. W połączeniu ze skalnym otoczeniem, muzyką i kolorowym światłem dawało to znacznie bardziej baśniowy efekt niż zwykłe podświetlenie kolejnej fontanny.
Na tym kończyła się północna część wędrówki. Dalsza droga prowadziła już na trasę południową.
Jednym z pierwszych przystanków po tej stronie ogrodów był Bosquet Serdaigle (Gaj Ravenclawu). Tutaj ponownie najważniejszą rolę odegrała istniejąca architektura. Arkadowa kolumnada została zalana chłodnym, niebieskim światłem, pomiędzy kolumnami przebiegały lasery, a na jednym z łuków można było dostrzec świetlny kontur kruka. W porównaniu z lawiną listów przy Hedwidze, pokazem ognia czy złotą perspektywą Hufflepuffu była to aranżacja znacznie bardziej oszczędna, ale dobrze współgrała z klasyczną architekturą ogrodu. Niebieskie światło wydobywało z ciemności kolejne arkady i centralną rzeźbę, dzięki czemu sam Bosquet de la Colonnade stawał się główną dekoracją. Był to kolejny przykład miejsca, w którym świat Harry'ego Pottera nałożono na Wersal przede wszystkim za pomocą iluminacji, zamiast próbować go całkowicie zasłonić.
Z Ravenclawu droga prowadziła już w stronę jednej z najbardziej widowiskowych części południowej trasy.
Pierwszy quidditchowy przystanek stanowił Bassin du Match de Quidditch (Basen Meczu Quidditcha). Ponownie wykorzystano klasyczny pokaz wersalskich fontann. Dziesiątki strumieni wody wystrzeliwały jednocześnie, zmieniały wysokość i układały się w kolejne formacje, podczas gdy oświetlenie przechodziło przez błękity, zielenie, czerwienie i żółcie, które bez wątpienia symbolizowały rywalizujące ze sobą cztery domy. Towarzyszyła temu muzyka związana z quidditchem, która nadawała zwykłemu wodnemu widowisku zupełnie inny charakter. Tym razem jednak pokaz fontann stanowił jedynie pierwszą część atrakcji.
Kilka chwil później uczestnicy trafiali bowiem do miejsca, w którym quidditch opuścił wodę i dosłownie rozlał się pomiędzy wersalskimi drzewami.
W Bosquet du Match de Quidditch (Gaju Meczu Quidditcha) przygotowano już fizyczną scenografię. Pomiędzy drzewami ustawiono świecące obręcze bramkowe, a w różnych częściach gaju rozmieszczono ogromne przedstawienia piłek. Nie ustawiono ich w jednym rzędzie jak eksponatów na wystawie, lecz rozsiano po całej przestrzeni, dzięki czemu wyglądały trochę tak, jakby elementy trwającego właśnie meczu zatrzymały się w powietrzu. Największą uwagę przyciągał jednak ogromny złoty znicz. Złota kula z szeroko rozpostartymi skrzydłami znajdowała się na wysokim stojaku i została dodatkowo podświetlona od dołu. Za nią widoczne były obręcze, kolejne podświetlone piłki, miotły i drzewa zalane różnokolorowym światłem. Nie była to rekonstrukcja całego stadionu quidditcha. Powstała raczej jego nocna, fantastyczna interpretacja, w której charakterystyczne elementy meczu zostały rozsiane pośród roślinności Wersalu.
Po wielobarwnym quidditchu otoczenie ponownie zmieniało się niemal natychmiast.
Kolejnym przystankiem był Bosquet Gryffondor (Gaj Gryffindoru), który już z daleka wyróżniał się intensywną kolorystyką. Całą przestrzeń zalano czerwonym światłem, podkreślając nim wysokie ściany zieleni, drzewa oraz schody prowadzące przez gaj. Na ich szczycie pojawiały się dodatkowo donice z ogniem, co jeszcze bardziej podkreślała charakter domu lwa. Podobnie jak w przypadku Hufflepuffu wykorzystano naturalny układ terenu, różnice poziomów i istniejące schody stały się częścią scenografii, zamiast jedynie tłem dla ustawionych przed nimi dekoracji.
Po chłodnym Ravenclawie, wielobarwnym quidditchu i intensywnej czerwieni Gryffindoru trasa prowadziła w stronę jednego z najbardziej rozpoznawalnych przedmiotów całego wieczoru.
W Bosquet du Tournoi des Trois Sorciers (Gaju Turnieju Trójmagicznego) scenografia ponownie została ograniczona właściwie do jednego elementu. Na postumencie ustawiono Puchar Trójmagiczny. Nie próbowano odtwarzać całego turnieju ani żadnego z jego zadań. Otoczenie pozostawało stosunkowo ciemne, dzięki czemu wzrok natychmiast kierował się na sam Puchar, silnie podświetlony chłodnym, błękitnym światłem. Świeciło jego wnętrze oraz podstawa, podczas gdy dekoracyjne uchwyty wyraźnie odcinały się od jasnej części naczynia. Po znacznie bardziej rozbudowanym gaju quidditcha był to zaskakująco prosty punkt, ale właśnie dzięki temu charakterystyczny przedmiot nie ginął wśród innych dekoracji. W ciemnym ogrodzie czekał samotnie, jakby rzeczywiście miał zostać odnaleziony.
A za nim rozpoczynała się już ostatnia część nocnej wędrówki...
Na końcu trasy uczestnicy docierali do Parterre de la Célébration, gdzie skala scenografii ponownie wyraźnie rosła. Jednym z pierwszych elementów była dość duża Tiara Przydziału. Ciepłe, złotawo-pomarańczowe światło wydobywało jej kształt z półmroku, a otaczająca ją kamienna architektura tworzyła naturalne tło.
Kawałek dalej przygotowano natomiast przestrzeń, do której można było rzeczywiście wejść. Ustawiono długie drewniane stoły i ławy, a za nimi znalazło się wielkoformatowe przedstawienie filmowej Wielkiej Sali. Perspektywę tła dobrano tak, aby prawdziwe meble ustawione przed obrazem wizualnie przechodziły w stoły widoczne w Hogwarcie. Uczestnicy mogli więc usiąść na ławie i zrobić sobie zdjęcie, które sprawiało wrażenie, jakby naprawdę znaleźli się podczas uczty w Wielkiej Sali.
I właśnie w tym miejscu cała nocna wędrówka bardzo ładnie zataczała koło.
I właśnie w tym miejscu cała nocna wędrówka bardzo ładnie zataczała koło.
Finał wieczoru nie rozgrywał się już w żadnym z boskietów. Po zakończeniu spaceru uczestnicy zbierali się na wspólne widowisko, podczas którego nad wersalskimi ogrodami pojawiły się drony połączone z efektami pirotechnicznymi. Świetlne punkty układały się na nocnym niebie w kolejne obrazy związane ze światem Harry'ego Pottera. Jednym z najbardziej efektownych była Hedwiga. Trudno byłoby znaleźć lepszy motyw domykający całą opowieść tego wieczoru. Ta sama sowa, która witała uczestników na początku trasy pośród dziesiątek listów z Hogwartu, powróciła na sam koniec, tym razem narysowana światłem wysoko ponad ogrodami Wersalu.
Nie wszystko podczas finału zadziałało idealnie. Część dronów najwyraźniej zaczęła mieć problemy i niektóre z późniejszych obrazów nie utworzyły się już w pełnej formie. Nie zmieniało to jednak pomysłu stojącego za całym wieczorem. I w takim właśnie klimacie skończyły się obchody we Francji.
Nie wszystko podczas finału zadziałało idealnie. Część dronów najwyraźniej zaczęła mieć problemy i niektóre z późniejszych obrazów nie utworzyły się już w pełnej formie. Nie zmieniało to jednak pomysłu stojącego za całym wieczorem. I w takim właśnie klimacie skończyły się obchody we Francji.
***
Wydarzenie zatytułowane 25 años de magia: Back to Hogwarts, czyli 25 lat magii: Powrót do Hogwartu, odbywało się od 28 sierpnia do 3 września 2026 roku w Espacio Movistar przy Gran Vía 28 w Madrycie. Za jego organizacją stały Warner Bros. Discovery i HBO, natomiast za przygotowanie przestrzeni odpowiadała hiszpańska agencja ergo. Wybór lokalizacji nie był przypadkowy. Espacio Movistar mieści się przy jednej z najbardziej znanych ulic hiszpańskiej stolicy, w budynku dawnej siedziby Telefóniki, dzięki czemu czarodziejskie atrakcje pojawiły się w samym centrum miejskiego życia.
Wstęp był bezpłatny, ale wymagał wcześniejszej rezerwacji wejściówki na określoną godzinę. Zainteresowanie okazało się na tyle duże, że dostępne miejsca szybko się wyczerpywały. Organizatorzy przygotowali trasę przeznaczoną zarówno dla rodzin z dziećmi, jak i dorosłych fanów, którzy dorastali wraz z filmowymi adaptacjami powieści J.K. Rowling. Wystawa wpisywała się w obchody 25. rocznicy premiery Harry’ego Pottera i Kamienia Filozoficznego, ale nie ograniczała się wyłącznie do pierwszego filmu. Obok znajomych dekoracji znalazły się także nawiązania do nowego serialu HBO, gry komputerowe, konstrukcje LEGO i specjalne miejsca przygotowane do fotografowania.
Magiczna podróż rozpoczynała się jeszcze przed wejściem do właściwych pomieszczeń wystawowych. Odwiedzających witała ogromna sowa trzymająca w szponach list, a otaczające ją dekoracje i proporce od razu wprowadzały w atmosferę Hogwartu. Nie była to jednak jedyna instalacja poświęcona czarodziejskiej korespondencji. W holu przygotowano również ławkę otoczoną kopertami sprawiającymi wrażenie unoszących się w powietrzu. To właśnie tutaj można było dostrzec jeden z najbardziej bezpośrednich akcentów związanych z nową telewizyjną adaptacją książek.
Listy wykorzystywały identyfikację wizualną serialu, w tym charakterystyczne fioletowe pieczęcie lakowe i nową stylistykę herbu Hogwartu. Wśród dekoracji nawiązujących do dobrze znanych filmów był to interesujący sygnał, że organizatorzy chcieli połączyć obchody ćwierćwiecza kinowej serii z nadchodzącym rozdziałem historii Harry’ego Pottera.
Przy wejściu uczestnicy otrzymywali również specjalny dokument przypominający list lub paszport do Hogwartu. Nie był on jedynie pamiątką, ponieważ podczas przechodzenia przez kolejne pomieszczenia zbierano w nim pieczątki. Stemplowaniem zajmowali się pracownicy obsługujący poszczególne strefy, a cały pomysł nadawał zwiedzaniu charakter niewielkiej wyprawy, której kolejne etapy należało zaliczyć.
Pierwsza właściwa przestrzeń rozwijała motyw listów, tym razem na znacznie większą skalę. Zwiedzający wchodzili do pomieszczenia wypełnionego korespondencją z Hogwartu, przywołującego scenę z Kamienia Filozoficznego, kiedy Vernon Dursley bezskutecznie próbował powstrzymać napływ listów adresowanych do Harry’ego. Koperty stanowiły część rozbudowanej scenografii, a towarzysząca im projekcja prezentowała materiały związane z nowym serialem. Było to jedno z niewielu miejsc, w których telewizyjna produkcja została tak wyraźnie wyeksponowana.
Dalsza droga prowadziła przez przestrzeń pełną podróżnych kufrów i walizek, nawiązujących do przygotowań do wyjazdu do szkoły magii. W tej części odtworzono również motyw peronu 9¾, jednego z najbardziej rozpoznawalnych miejsc w całej serii. Na odwiedzających czekał pracownik wcielający się w rolę konduktora, który zachęcał do wykonania pamiątkowej fotografii pośród przygotowanych bagaży. Dzięki temu przejście między pomieszczeniami przypominało kolejne etapy pierwszej podróży Harry’ego: od otrzymania zaproszenia do Hogwartu, przez pakowanie kufra, aż po dotarcie na dworzec, z którego odjeżdżał szkolny pociąg.
Jedna z kolejnych sal wykorzystywała projekcje multimedialne. Na ekranach pojawiały się animacje patronusów, czyli magicznych strażników przybierających postacie zwierząt, przywoływanych zaklęciem Expecto Patronum. Towarzyszyły im fragmenty filmów przypominające najważniejsze momenty kinowej serii. Po wejściu do tego pomieszczenia uczestnicy mogli więc na chwilę oderwać się od fizycznych dekoracji i zanurzyć w obrazach, które przez ostatnie 25 lat stały się nieodłączną częścią potterowej wyobraźni.
Wśród atrakcji znalazło się także doświadczenie sensoryczne, wykorzystujące specjalnie przygotowaną kompozycję zapachową. Organizatorzy zaprosili do współpracy francuską perfumiarkę, która dobrała aromat mający przywoływać atmosferę Hogwartu. W ten sposób postanowiono wykorzystać zmysł rzadko angażowany podczas podobnych wystaw. Zamiast jedynie pokazywać znajome przedmioty i miejsca, spróbowano zasugerować, jak mogłaby pachnieć szkoła czarodziejów. Nie podano jednak szczegółowego składu kompozycji ani jednoznacznego opisu wszystkich wykorzystanych nut zapachowych. Najważniejsza była sama idea: stworzenie wrażenia obecności w magicznym zamku za pomocą czegoś, czego nie dało się zobaczyć na ekranie ani odtworzyć przy pomocy zwykłej scenografii.
Po spokojniejszych pomieszczeniach przychodziła pora na pierwsze sportowe wyzwanie. Na parterze przygotowano strefę inspirowaną quidditchem, w której odwiedzający mogli sprawdzić swoją celność i spróbować zdobyć miejsce w szkolnej drużynie. Scenografia wykorzystywała charakterystyczne okrągłe obręcze, pełniące funkcję bramek, oraz piłki, którymi należało w nie trafić. Zadanie polegało na oddaniu trzech rzutów, a uczestnicy reprezentowali wybrany dom Hogwartu. Nad przebiegiem zabawy czuwały osoby występujące w rolach uczennic szkoły magii, które przedstawiały zadanie jako sprawdzian umiejętności przyszłych zawodników.
W przeciwieństwie do zwykłego stanowiska fotograficznego ta część wystawy wymagała rzeczywistego udziału w zabawie. Nie trzeba było jednak latać na miotle ani znać skomplikowanych zasad quidditcha. Wystarczało stanąć przed obręczami i spróbować posłać piłkę do celu. Dzięki temu atrakcja była dostępna również dla najmłodszych uczestników, a jednocześnie pozwalała starszym fanom na chwilę wcielić się w rolę uczniów Hogwartu.
Strefa quidditcha zamykała zwiedzanie parteru. Dalsza część wystawy znajdowała się na piętrze budynku, gdzie przygotowano atrakcje związane przede wszystkim z grami, klockami LEGO i fotografią.
Po wejściu na piętro odwiedzający trafiali do strefy gamingowej, w której mogli wypróbować gry osadzone w uniwersum Harry’ego Pottera. Udostępniono tam LEGO Harry Potter na PlayStation 5 oraz Dziedzictwo Hogwartu w wersjach na PlayStation 5 i Nintendo Switch 2. Obecność tych produkcji pozwalała pokazać dwa zupełnie różne sposoby przedstawiania czarodziejskiego świata. Pierwsza z nich wykorzystywała charakterystyczny humor i stylistykę klocków LEGO, druga natomiast umożliwiała eksplorowanie rozbudowanego Hogwartu i jego okolic w realiach XIX wieku, na długo przed narodzinami Harry’ego.
Stanowiska nie pełniły więc wyłącznie funkcji promocyjnej. Uczestnicy mogli samodzielnie zagrać i przekonać się, jak miejsca znane z książek oraz filmów zostały przeniesione do interaktywnego medium. Był to także naturalny wstęp do kolejnej części wystawy, poświęconej już bezpośrednio klockom LEGO.
Jedną z najbardziej angażujących atrakcji madryckiego Powrotu do Hogwartu była wspólna budowa ogromnej mozaiki przedstawiającej plakat Harry’ego Pottera i Kamienia Filozoficznego. Organizatorzy nie przygotowali jednak gotowego obrazu, który można było jedynie podziwiać. Jego poszczególne fragmenty powstawały dzięki pracy odwiedzających. Dokładnie ten sam system, co w ogrodach Wersalu.
Każdy uczestnik otrzymywał niewielką kwadratową płytkę i instrukcję wskazującą, w jaki sposób należało rozmieścić na niej kolorowe elementy. Gotowy moduł stawał się częścią znacznie większej kompozycji. Dopiero po zestawieniu wielu takich fragmentów zaczynał wyłaniać się obraz przypominający plakat pierwszej filmowej przygody Harry’ego, odtworzony w charakterystycznej, pikselowej stylistyce. Pomysł doskonale pasował do jubileuszowego charakteru wydarzenia. Zamiast ograniczać się do wspominania premiery sprzed ćwierćwiecza, fani mogli wspólnie zbudować jej wizualny symbol. Każda przygotowana płytka stanowiła niewielki, ale niezbędny element całości, a sama mozaika zmieniała się wraz z postępem prac.
W pobliżu przygotowano także ekspozycję gotowych konstrukcji LEGO Harry Potter. Wśród nich znajdowały się między innymi duży model zamku Hogwart oraz imponująca figura Zgredka. Obok większych budowli można było oglądać również mniejsze zestawy i figurki, przedstawiające postacie oraz elementy czarodziejskiego świata. Dzięki temu strefa łączyła dwie odmienne formy zabawy: samodzielne tworzenie wspólnego obrazu i podziwianie bardziej skomplikowanych modeli przygotowanych wcześniej.
Na piętrze znalazła się ponadto ekspozycja książek związanych z Harrym Potterem, stanowiąca przypomnienie literackich początków całej franczyzy. Wystawa nie skupiała się zatem wyłącznie na filmach i współczesnych produktach, lecz uwzględniała również publikacje, od których rozpoczęła się historia młodego czarodzieja.
Dalsza część trasy została pomyślana z myślą o pamiątkowych fotografiach. W jednej ze stref działało stanowisko, przy którym wykonywano spersonalizowane zdjęcia. Była to kolejna okazja, aby nie tylko obejrzeć dekoracje, ale również zabrać ze sobą wspomnienie z wizyty.
Najbardziej charakterystycznym fotopunktem okazała się jednak replika Nimbusa 2000, miotły, którą Harry otrzymał podczas pierwszego roku nauki w Hogwarcie. Tym razem nie była ona jedynie eksponatem ustawionym za barierką. Odwiedzający mogli rzeczywiście na niej usiąść i zapozować do zdjęcia, a przygotowane na miejscu czarodziejskie szaty pozwalały dodatkowo wcielić się w rolę ucznia szkoły magii.
Atrakcja nawiązywała do pierwszych lekcji latania i początków quidditchowej kariery Harry’ego. Stanowiła też dobre dopełnienie wcześniejszego wyzwania sportowego: na parterze uczestnicy sprawdzali celność przy obręczach, natomiast na piętrze mogli zasiąść na jednej z najbardziej rozpoznawalnych mioteł w całym uniwersum.
Na zakończenie zwiedzania uczestnicy trafiali do sklepu przygotowanego we współpracy z hiszpańską siecią handlową El Corte Inglés. Zgromadzono tam szeroki wybór oficjalnych produktów związanych z Harrym Potterem, od książek i artykułów papierniczych po zabawki, figurki i zestawy LEGO. W sprzedaży znajdowały się między innymi puzzle, notesy, plecaki, różne wydania powieści oraz kolekcjonerskie gadżety. Według relacji uczestników dostępne były również produkty ekskluzywne. Sklep stanowił ostatnią część przygotowanej trasy, dzięki czemu odwiedzający mogli zakończyć wizytę zakupem pamiątki z wydarzenia.
Całość uzupełniała obecność pracowników i animatorów, którzy nie ograniczali się wyłącznie do kierowania ruchem zwiedzających. W poszczególnych strefach wcielali się w role związane z czarodziejskim światem, objaśniali zadania, pomagali w aktywnościach i nawiązywali do wydarzeń oraz pojęć znanych fanom Harry’ego Pottera. Dzięki temu przechodzenie między pomieszczeniami przypominało uczestnictwo w przygotowanej przygodzie, a nie tylko oglądanie kolejnych ekspozycji.
Wystawa łączyła w ten sposób kilka pokoleń czarodziejskiego uniwersum: literackie początki, filmowe wspomnienia związane z 25-leciem Kamienia Filozoficznego, współczesne gry i kolekcjonerskie konstrukcje, a także pierwsze wyraźne akcenty promocyjne nowego serialu HBO. Choć poszczególne atrakcje były stosunkowo proste, ich połączenie w jedną trasę pozwalało odwiedzającym na kilka chwil oderwać się od gwarnej Gran Vía i odbyć własną, symboliczną podróż do Hogwartu.
***
Po królewskich ogrodach Wersalu i pełnym magicznych atrakcji Madrycie tegoroczny Powrót do Hogwartu zaprowadził nas na drugi koniec świata, do Australii. Tam organizatorzy postawili na pomysł znacznie prostszy, ale wyjątkowo dobrze wpisujący się w historię Harry’ego Pottera. Zamiast budować kolejną wystawę poświęconą całemu uniwersum, postanowili ożywić jeden z najbardziej pamiętnych momentów Kamienia Filozoficznego - nadejście listu z Hogwartu.
W dniach 29-30 sierpnia 2026 roku, od godziny 11:00 do 17:00, w historycznym budynku Sydney General Post Office przy 1 Martin Place w Sydney odbywało się wydarzenie Harry Potter Owl Post Experience. Za jego organizację odpowiadały HBO Max oraz Australia Post, czyli australijski operator pocztowy. Wstęp był bezpłatny, a atrakcję przygotowano jako część obchodów Powrotu do Hogwartu, przypadających tradycyjnie na 1 września.
Wybór miejsca miał szczególne znaczenie. Sydney General Post Office, znany również jako Sydney GPO, jest jednym z najbardziej charakterystycznych zabytkowych budynków pocztowych miasta. Jego monumentalna architektura i wieloletnia historia doskonale pasowały do pomysłu połączenia rzeczywistej instytucji pocztowej z fikcyjną Pocztą Sowią. Przez dwa dni miejsce, które na co dzień kojarzyło się z nadawaniem listów i przesyłek, zamieniło się w przestrzeń inspirowaną korespondencją dostarczaną przez sowy w świecie czarodziejów.
Pierwsze elementy przygotowanej scenografii można było zobaczyć jeszcze przed wejściem do budynku. Szczególnie interesujące było połączenie potterowych motywów z rzeczywistą identyfikacją Australia Post. Wśród dekoracji znalazły się elementy nawiązujące do tradycyjnych pojazdów pocztowych, w tym charakterystyczny motocykl dostawczy. Choć niektórzy fani doszukiwali się w nim podobieństw do motocykla Syriusza Blacka, nie był on przedstawiany jako autentyczny rekwizyt z filmów ani potwierdzony element scenografii nowego serialu. Stanowił raczej pomysłowe nawiązanie do sposobów dostarczania przesyłek w świecie mugoli.
Na miejscu można było dostrzec również oznaczenia Poczty Sowiej, które łączyły czarodziejską tematykę z wizerunkiem australijskiego operatora. Dzięki temu wydarzenie nie wyglądało jak przypadkowa wystawa ustawiona w zabytkowym budynku. Jego dekoracje nawiązywały bezpośrednio do funkcji miejsca, w którym się odbywało.
Przygotowana oprawa szybko przyciągnęła uwagę przechodniów. Według jednej z relacji uczestników już w sobotę, krótko po południu, kolejka do wejścia ciągnęła się wzdłuż kolumn budynku GPO. Część oczekujących wykorzystywała ten czas na fotografowanie sowy i pocztowego pojazdu. Zainteresowanie utrzymywało się przez kolejne godziny, a przed zakończeniem wizyty autora relacji liczba osób czekających na wejście była jeszcze większa.
Najważniejszą atrakcją australijskiego Powrotu do Hogwartu była możliwość samodzielnego przygotowania i wysłania listu inspirowanego korespondencją ze świata Harry’ego Pottera.
Po wejściu do budynku uczestnicy otrzymywali papier listowy ozdobiony hogwarckimi motywami oraz kopertę. Następnie kierowano ich do specjalnie przygotowanych stołów, przy których mogli usiąść i napisać własną wiadomość. Organizatorzy udostępnili również pióra, dzięki czemu cała czynność miała przypominać tradycyjne pisanie listów, a nie szybkie wypełnianie formularza czy drukowanie gotowego tekstu.
Nie narzucono przy tym jednego sposobu wykorzystania korespondencji. Można było napisać do bliskiej osoby, przyjaciela albo kogoś, komu chciało się przesłać odrobinę magii. Jeden z uczestników wspominał nawet, że zamiast przygotować list do znajomego mieszkającego za granicą, postanowił napisać wiadomość do samego siebie z przyszłości. W ten sposób prosta atrakcja stawała się okazją do stworzenia bardzo osobistej pamiątki.
Po zakończeniu pisania przychodził czas na kolejny element całego doświadczenia, a mianowicie pieczętowanie koperty. Uczestnicy podchodzili do stanowiska obsługi, gdzie pracownik odciskał na korespondencji pieczęć inspirowaną światem czarodziejów. Nie była to jedynie dekoracyjna naklejka, lecz element nawiązujący do tradycyjnego lakowania listów.
Gotową przesyłkę można było następnie umieścić w specjalnej skrzynce oznaczonej jako Owl Post. Choć oczywiście nie odbierała jej prawdziwa sowa, korespondencja mogła wyruszyć do adresata za pośrednictwem Australia Post. W ten sposób organizatorzy połączyli zabawę w czarodziejską pocztę z rzeczywistą usługą dostarczania listów.
Warto jednak zaznaczyć, że bezpłatny wstęp na wydarzenie nie oznaczał automatycznie darmowej wysyłki korespondencji. Materiały Australia Post dotyczące samodzielnego nadawania listów wskazywały na konieczność użycia zwykłego znaczka pocztowego, natomiast nie udało się jednoznacznie potwierdzić, czy uczestnikom obecnym na miejscu przysługiwała specjalna możliwość bezpłatnego nadania przesyłki.
Drugą główną atrakcją była instalacja fotograficzna określana jako letter swarm, czyli dosłownie rój listów. Jej wygląd inspirowano jedną z najbardziej charakterystycznych scen Harry’ego Pottera i Kamienia Filozoficznego, w której kolejne koperty adresowane do Harry’ego zaczęły napływać do domu Dursleyów, aż w końcu wypełniły jego wnętrze.
Był to najważniejszy fotopunkt całego wydarzenia i, jak wynika z relacji uczestników, jedna z najbardziej obleganych atrakcji. Osoby, które dostały się już do wnętrza budynku, musiały niekiedy ponownie ustawić się w kolejce, aby wykonać pamiątkową fotografię pośród unoszących się kopert.
Przy instalacji pomagali pracownicy, którzy wykonywali zdjęcia odwiedzającym. Dzięki temu można było spokojnie zapozować, nie martwiąc się o ustawienie telefonu czy konieczność proszenia innych uczestników o pomoc. Choć cała scenografia opierała się na stosunkowo prostym rozwiązaniu, jej efekt wizualny bardzo dobrze oddawał atmosferę jednej z najbardziej rozpoznawalnych scen pierwszej części przygód Harry’ego Pottera.
Australijskie wydarzenie było interesujące również z innego powodu. W przygotowanej scenografii pojawiły się elementy graficzne nawiązujące do czterech domów Hogwartu, wykorzystujące stylistykę związaną z nową telewizyjną adaptacją książek J.K. Rowling.
Na materiałach filmowych z Sydney można było zobaczyć symbole Gryffindoru, Hufflepuffu, Ravenclawu i Slytherinu. Ich wygląd przyciągnął uwagę fanów śledzących rozwój serialu HBO, ponieważ stanowił kolejną okazję do przyjrzenia się projektom wykorzystywanym w oficjalnych działaniach promocyjnych produkcji.
Nowe herby nie były jednak jedynym akcentem wskazującym na związek wydarzenia z serialem. Sama współpraca HBO Max z Australia Post stanowiła część szerszej kampanii poprzedzającej jego premierę. W ten sposób obchody 25-lecia filmowego Kamienia Filozoficznego zostały połączone z promocją nowej ekranizacji tej samej historii.
Warto przy tym rozróżnić projekty prezentowane w materiałach promocyjnych od rekwizytów faktycznie wykorzystywanych na planie. Obecność nowych symboli w Sydney potwierdzała ich zastosowanie w identyfikacji wizualnej wydarzenia, ale sama w sobie nie dowodziła, że wszystkie te elementy pojawią się w identycznej formie w gotowym serialu.
Organizatorzy pomyśleli także o osobach, które nie mogły osobiście odwiedzić Sydney General Post Office. Na stronie Australia Post udostępniono specjalny szablon listu inspirowanego korespondencją z Hogwartu, który można było pobrać, wydrukować i wykorzystać we własnym domu. Przygotowano również wzór dekoracyjnej pieczęci przypominającej lakową, dzięki czemu fani mieszkający w innych częściach Australii mogli stworzyć własną wersję czarodziejskiego listu. Po jego przygotowaniu wystarczyło nadać korespondencję zwykłą drogą pocztową. Było to interesujące rozszerzenie wydarzenia, ponieważ nie ograniczało całej zabawy do dwóch dni i jednej lokalizacji. W przeciwieństwie do instalacji fotograficznej czy scenografii, których doświadczenie wymagało obecności na miejscu, pisanie listów mogło stać się częścią indywidualnego świętowania Powrotu do Hogwartu. Jeśli macie ochotę zobaczyć jak te materiały wyglądały to zapraszam TUTAJ i TUTAJ.
Czarodziejska kampania nie ograniczyła się wyłącznie do dekoracji Sydney GPO. W czasie obchodów użytkownicy aplikacji mobilnej Australia Post zauważyli również nietypową zmianę jej ikony. Zamiast standardowego oznaczenia poczty pojawił się motyw sowy, co początkowo wywołało zdziwienie części klientów. Niektórzy zastanawiali się nawet, czy aplikacja nie została zmodyfikowana przez pomyłkę albo czy nie doszło do problemów technicznych. Australia Post wyjaśniła jednak, że zmiana była związana z wydarzeniem Owl Post Experience przygotowanym wspólnie z HBO Max. Był to drobny, ale pomysłowy element kampanii, który pozwolił przenieść czarodziejską tematykę także do codziennych doświadczeń użytkowników poczty. Osoby, które nie wiedziały o wydarzeniu w Sydney, mogły natknąć się na jego motyw podczas zwykłego sprawdzania przesyłek w telefonie.
Australijski Powrót do Hogwartu nie dorównywał rozmachem francuskiemu widowisku ani liczbą atrakcji madryckiej wystawie. Miał jednak własny, wyraźny charakter, wynikający z połączenia prawdziwej poczty z jednym z najważniejszych motywów pierwszej książki. Przez jeden weekend historyczny budynek Sydney GPO stał się miejscem, w którym mugolska i czarodziejska korespondencja spotkały się ze sobą, a fani mogli wreszcie przygotować list z Hogwartu, nawet jeśli tym razem musieli napisać go samodzielnie.
***
Niemieccy miłośnicy Harry’ego Pottera spotkali się w Berlinie, aby wspólnie świętować Powrót do Hogwartu oraz 25. rocznicę premiery pierwszej filmowej adaptacji powieści J.K. Rowling. Na miejsce wydarzenia wybrano zabytkowy Stadtbad Oderberger Straße, którego wnętrze na jeden dzień zamieniono w przestrzeń inspirowaną Wielką Salą Hogwartu. Przy czterech długich stołach, w otoczeniu czarodziejskich dekoracji, spotkali się fani w różnym wieku, a ich osobiste wspomnienia stały się częścią wyjątkowego, zbiorowego dzieła.
Wydarzenie zorganizowane przez Warner Bros. Discovery Deutschland odbyło się w sobotę 29 sierpnia, w godzinach od 11:00 do 19:00. Wstęp był bezpłatny, choć ze względu na ograniczoną liczbę miejsc przygotowano system wcześniejszych rezerwacji obejmujących godzinne przedziały czasowe. Osoby, którym nie udało się zdobyć wejściówki, również mogły spróbować dostać się do środka, korzystając z puli miejsc udostępnianych bezpośrednio na miejscu. Ostatecznie berlińskie obchody przyciągnęły około dwóch tysięcy odwiedzających.
Stadtbad Oderberger Straße, położony przy Oderberger Straße 57 w berlińskiej dzielnicy Prenzlauer Berg, nie był przypadkowym wyborem. Zabytkowy kompleks dawnego miejskiego kąpieliska wyróżnia się wysokim, przestronnym wnętrzem, galeriami oraz charakterystyczną architekturą z początku XX wieku. Na potrzeby wydarzenia wykorzystano właśnie tę przestrzeń, tworząc scenografię nawiązującą do jednego z najbardziej rozpoznawalnych pomieszczeń Hogwartu.
Centralną część aranżacji stanowiły cztery długie stoły, przywodzące na myśl miejsca zajmowane przez uczniów Gryffindoru, Hufflepuffu, Ravenclawu i Slytherinu podczas szkolnych uczt. W odróżnieniu od tradycyjnej wystawy, której eksponaty ogląda się z pewnego dystansu, berlińska Wielka Sala została pomyślana jako miejsce spotkań. Odwiedzający mogli przebywać we wspólnej przestrzeni, rozmawiać, wykonywać przygotowane zadania i uczestniczyć w atrakcjach rozmieszczonych wokół głównej sali.
Wśród gości nie zabrakło osób ubranych w hogwarckie szaty, krawaty i inne elementy strojów nawiązujących do poszczególnych domów. Dzięki temu wydarzenie zyskało charakter nie tylko jubileuszowej imprezy, ale również spotkania społeczności, której członkowie od lat dzielą tę samą fascynację światem stworzonym przez J.K. Rowling.
Najważniejszym elementem berlińskiego Powrotu do Hogwartu była ogromna mozaika przygotowana wspólnie przez uczestników. Organizatorzy zaprosili fanów do podzielenia się ulubionymi momentami i osobistymi wspomnieniami związanymi z Harrym Potterem, a następnie do utrwalenia ich na indywidualnych elementach, które miały stać się częścią większej kompozycji.
Ostatecznie mozaika składała się z 2100 indywidualnie przygotowanych elementów. Jej powstanie stanowiło symboliczny sposób uczczenia ćwierćwiecza obecności Harry’ego Pottera na wielkim ekranie, ale zarazem przypominało, że historia serii nie ogranicza się do dat premier czy kolejnych produkcji. Tworzą ją również wspomnienia czytelników i widzów, którzy przez lata odnajdywali w tych opowieściach coś dla siebie.
Wokół Wielkiej Sali rozmieszczono stanowiska przygotowane przez partnerów wydarzenia. Jednym z nich była strefa LEGO, w której odwiedzający mogli samodzielnie konstruować czarodziejskie różdżki z klocków. Była to okazja do stworzenia własnego projektu, a jednocześnie do wykorzystania charakterystycznych elementów świata Harry’ego Pottera w zupełnie innej, bardziej kreatywnej formie.
Na stanowisku zaprezentowano również nowy zestaw kolekcjonerski przedstawiający Ministerstwo Magii. Model, którego premierę zaplanowano na 1 września 2026 roku, można było obejrzeć jeszcze przed oficjalnym wprowadzeniem do sprzedaży. W ten sposób berlińskie obchody stały się również miejscem prezentacji jednej z nowości przygotowanych z okazji jubileuszu filmowej serii.
Osobne stanowisko poświęcono Tiarze Przydziału. Odwiedzający mogli wziąć udział w fotograficznej zabawie związanej z przydziałem do jednego z czterech domów Hogwartu. Była to kolejna okazja do wykonania zdjęcia nawiązującego do szkolnych tradycji znanych z książek i filmów.
Jeszcze inna sceneria odwoływała się do jednego z najbardziej charakterystycznych symboli początku przygody Harry’ego Pottera, czyli listu z Hogwartu. Przygotowane z udziałem HBO Max tło fotograficzne zaprojektowano na wzór czarodziejskiej korespondencji. Atrakcja stanowiła jednocześnie nawiązanie do nadchodzącej serialowej adaptacji pierwszej powieści, której premierę zaplanowano na Boże Narodzenie 2026 roku. Motyw listu łączył zatem wspomnienia związane z początkiem książkowej historii z oczekiwaniem na jej nową ekranizację.
Wśród licznych atrakcji znalazło się również miejsce dla tych, którzy chcieli powrócić do literackich korzeni serii. Niemieckie wydawnictwo Carlsen Verlag przygotowało przytulny kącik czytelniczy, w którym odwiedzający mogli odpocząć i sięgnąć po książki o Harrym Potterze. Była to spokojniejsza część wydarzenia, pozwalająca na chwilę oderwać się od fotograficznych stanowisk i pozostałych aktywności. W jubileuszowym roku przypominała zarazem o tym, że zanim świat Hogwartu pojawił się na ekranach kin, istniał już na kartach powieści J.K. Rowling.
Z kolei niemiecka sieć księgarń Thalia otworzyła na terenie wydarzenia tymczasowy sklep. Przygotowano w nim wybór produktów związanych z Harrym Potterem, dzięki czemu uczestnicy mogli zakończyć wizytę zakupem książek lub innych czarodziejskich pamiątek. Obecność Thalii w Berlinie była częścią szerszej współpracy z Warner Bros. Discovery. W okresie poprzedzającym Powrót do Hogwartu sieć organizowała również wydarzenia w swoich księgarniach w różnych niemieckich miastach, rozszerzając jubileuszowe świętowanie poza stolicę.
Jedną z najbardziej charakterystycznych atrakcji przygotowało Audible. Na zewnątrz Wielkiej Sali pojawiła się specjalna budka telefoniczna, w której odwiedzający mogli wysłuchać fragmentu nowej niemieckojęzycznej adaptacji dźwiękowej Harry’ego Pottera i Kamienia Filozoficznego z pełną obsadą głosową. Premiera tej produkcji została zaplanowana na 10 listopada 2026 roku. Berlińskie wydarzenie pozwoliło więc fanom zapoznać się z jej fragmentem na ponad dwa miesiące przed oficjalnym udostępnieniem audiobooka.
Wykorzystanie budki telefonicznej było szczególnie interesującym pomysłem scenograficznym. Zamiast zwyczajnego stanowiska odsłuchowego przygotowano zamkniętą, tematyczną przestrzeń, w której można było na chwilę skupić się na dźwiękowej interpretacji znanej historii. Atrakcja uzupełniała program o doświadczenie inne niż budowanie, czytanie czy wykonywanie fotografii.
Organizatorzy przygotowali także upominki dla odwiedzających. Ich wydawaniem, podobnie jak obsługą wejścia i pomocą przy poszczególnych stanowiskach, zajmował się personel współpracujący z firmą TRUST Promotion. Zachowane materiały potwierdzają obecność prezentów dla uczestników, nie pozwalają jednak jednoznacznie odtworzyć ich pełnej zawartości.
Berlińskie spotkanie stanowiło część znacznie szerszego programu obchodów 25-lecia filmowej serii. Z okazji jubileuszu niemieccy widzowie mogli ponownie obejrzeć w kinach Harry’ego Pottera i Kamień Filozoficzny. Specjalne pokazy, organizowane do 3 września, wzbogacono o około dwanaście minut materiałów zza kulis, prezentowanych po raz pierwszy na dużym ekranie.
W całych Niemczech odbywały się także dodatkowe akcje promocyjne i wydarzenia organizowane we współpracy z partnerami marki. Szczególnie rozbudowaną inicjatywę przygotowała Thalia, której jubileuszowa trasa obejmowała kilkanaście księgarń w różnych miastach, między innymi w Darmstadt, Hanowerze, Bremie, Hamburgu, Lipsku, Dreźnie, Berlinie, Dortmundzie i Kolonii.
W berlińskim Powrocie do Hogwartu najważniejsze okazało się więc nie samo odtworzenie znanej scenografii, lecz to, co wydarzyło się w jej wnętrzu. Cztery długie stoły stały się miejscem spotkań, a setki zapisanych wspomnień przypomniały, jak różne mogą być drogi prowadzące do tego samego świata. Po dwudziestu pięciu latach od premiery pierwszego filmu Harry Potter nadal łączył ludzi, którzy odnaleźli w jego historii własne, niepowtarzalne doświadczenia.
***
Tegoroczny Powrót do Hogwartu pokazał, jak różnorodnie można świętować magię Harry’ego Pottera. Od widowiskowych iluminacji i pokazów w ogrodach Wersalu, przez interaktywne atrakcje Madrytu, aż po australijską pocztę sowią i berlińską Wielką Salę Hogwartu - każde wydarzenie miało własny, niepowtarzalny charakter. Łączyły je jednak wspomnienia, emocje i miłość do świata stworzonego przez J.K. Rowling, która mimo upływu 25 lat od premiery pierwszego filmu wciąż jednoczy fanów na całym świecie. A to jeszcze nie koniec naszej podróży! Przed nami pozostaje bowiem Londyn, gdzie tegoroczny Powrót do Hogwartu zasługuje na zupełnie osobną opowieść.











































.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)


.jpg)

.jpg)
.jpg)













0 komentarzy:
Prześlij komentarz